menu

Dr Tessel Bouwens. Foto: HIMS.

In haar proefschrift beschrijft Bouwens onderzoek gericht op het begrip van de supramoleculaire binding in relatie tot zelfassemblage en de toepassing van supramoleculaire interactie voor de vergroting van de efficiëntie van elektronoverdracht in foto-elektrochemische cellen.

De jury voor de Dick Stufkens prijs 2022 koos uit een achttal uitstekende kandidaten unaniem voor Tessel Bouwens. De jury was onder de indruk van de breedte van haar experimentele aanpak en de kwaliteit van haar onderzoek, waarvan zij de resultaten beschreven heeft in een prettig lezend proefschrift. Haar experimentele output is opmerkelijk groot, zeker in het licht van de beperkingen waarmee zij in coronatijd werd geconfronteerd. Haar proefschrift getuigt van een initiatiefrijk onderzoeker die al vroeg in haar carrière in staat is zelfstandig te opereren. Opmerkelijk is daarbij dat Bouwens haar promotieonderzoek zelf voorstelde tijdens haar master studie, waarbij ze deelnam aan het excellentieprogramma van de Holland Research School of Molecular Chemistry. Bouwens behoorde tot de weinige topstudenten die hun voorstel destijds gehonoreerd zagen met een promotiebeurs.

Moleculaire ring en draad

In Bouwens’ werk staat het pseudorotaxaan centraal, een constructie bestaande uit een moleculaire ring in interactie met een moleculaire draad. Deze interactie is niet-covalent en reversibel. In het eerste gedeelte van haar thesis demonstreert Bouwens op originele wijzen hoe de interactie tussen draad en ring de zelfassemblage van het pseudorotaxaan kan sturen. In het tweede gedeelte beschrijft ze de inzet van pseudorotaxanen om een bepaald type foto-elektrochemische cel te verbeteren. Dergelijke cellen zijn in staat om met behulp van zonlicht chemische reacties te laten verlopen. Bouwens bestudeerde een type dat grote efficiëntieverliezen vertoont door een ondermaatse ladingscheiding, die maakt dat gegenereerde elektronen verloren gaan. Bouwens laat zien hoe pseudorotaxanen als elektronenshuttle kunnen fungeren, waarbij de moleculaire ring wordt gelanceerd zodra deze een elektron accepteert. Hierdoor blijven de ladingen gescheiden en gaan de elektronen niet verloren. Op indrukwekkende wijze wist ze de prestaties van de cel stap voor stap te verbeteren, waarbij ze de pseudorotaxaan moleculen steeds aanpaste op basis van een goed begrip van de supramoleculaire interactie. Zo wist ze haar oorspronkelijke idee van de elektronenshuttle succesvol uit te voeren en het efficiëntieverlies van de foto-elektrochemische cellen te verminderen.

Lees meer details over het onderzoek van Tessel Bouwens in het Engelse nieuwsbericht.